http://krokettenkunst.nl/kroketten-bestellen/
















F
Ontdek de grote keuze van het genieten en laat u zich inspireren in de wereld van kostelijkheden van de snackspecialist ....


ZIE HIER ONZE KROKET MET PARMEZAANSE KAAS...



Hij is nu klaar...
Om de smaak een extra boost te geven ben ik heel subtiel bezig geweest met kleine toevoegingen. 
Dit alleen om deze unieke zeldzame kaas te ondersteunen en een umami smaak te creeren. 
Kleine toevoegingen van room, truffel, olijf en fijne specerijen maken van deze kroket een onweerstaanbare smaakervaring. 

Om de kroket helemaal af te maken rasp ik nog wat parmezaan er over heen.

Groet Rien...

De krokettenkoning van Nieuw-Weerdinge: ‘Ik was vroeger een vrijbuiter’

‘Het bestaan is mooi, maar ik ben gedurende het levenspad wel wat naasten om mij heen kwijtgeraakt aan de dood. Daar denk ik op gezette tijden zeker aan.’ Een openhartig gesprek met Rien Prinsen, de krokettenkoning van Nieuw-Weerdinge.

‘Ga lekker zitten’, zegt Rien Prinsen zodra hij de deur open hoort gaan. Het  belletje er boven doet denken aan vroegere tijden, zoals die van goed gevulde SRV-wagens en melkboeren die bij mensen thuiskwamen. Maar Prinsen is allesbehalve ouderwets. Zijn goed gekapte haren, strak gesneden overhemd en hippe sokken verraden iemand die met z’n tijd meegaat. ‘Koffie?’ vraagt de ondernemer vriendelijk, voordat hij zich aan een van z’n eigen tafeltjes nestelt.

Op de vraag of Prinsen een guilty pleasure heeft, moet de ondernemer lachen. ‘Als ik heel eerlijk ben, heb ik dat niet. Mensen mogen alles van mij weten, ik heb geen geheimen.’ De geboren Klazienavener neemt een slok van z’n koffie. ‘Ik ben een open boek.’

Geen slechte jeugd
Op 11 april 1954 zag Rien Johannes Catharinus Prinsen het levenslicht. ‘Mijn ouders waren katholiek en mijn zus en ik werden gelovig opgevoed. Tegenwoordig ben ik passief katholiek. Ik geloof wel, maar ga al een hele tijd niet meer naar de kerk. Ik ben niet meer actief bezig met God.’

De jonge jaren van Prinsen werden gekenmerkt door eenvoud. ‘Het duurde bijvoorbeeld wel eventjes voordat we een auto hadden.’ Glimlachend vult Prinsen aan: ‘We hadden wel twee brommers.’ Verder zorgden spelen, ravotten en voetballen voor veel afwisseling. ‘En mijn zus beschermde me altijd als ik ruzie had met kinderen uit de buurt. Desnoods met een schop die ze uit de schuur haalde.’

Moeder Prinsen was huisvrouw en zorgde ervoor dat thuis alles op rolletjes liep. ‘Mijn vader was een eigenwijze man die heel lief en goed was voor iedereen. Hij werkte als calculator bij de Algemene Kunstzijde Unie in Emmen, de voorouder van AkzoNobel. Elke dag ging hij trouw vanuit Klazienaveen op de fiets naar z’n werk, om vervolgens later het zelfde stuk weer te fietsen naar huis. In weer en wind. Als hij dan vrijdags op de terugweg langs de visboer kwam, nam hij gebakken vis voor ons mee. Of m’n passie voor lekker eten toen is begonnen? Bah, nee man! Bluh.’

Passie voor lekker eten of aanleg voor koken zit niet in de familegenen, erkent Prinsen. ‘Je at wat de pot schafte. We gingen ook heel weinig uit eten. Dus geen bijzondere luxe. Maar daar stond je ook niet bij stil.’ De band tussen zoon en ouders was overigens prima. ‘Ik heb nooit problemen met ze gehad’, mijmert Prinsen. ‘Ze lieten ons erg vrij. Ik heb absoluut geen slechte jeugd gehad.’

De wijde wereld in
Tot z’n vijftiende woonde Prinsen in Klazienaveen. ‘Ik zat op het uitgebreid lager onderwijs, de ulo, maar dat heb ik niet afgemaakt. Zo slim was ik niet. Ik leerde nooit. Tja, wat moet je als jonge gozer dan, hè?’ Het blijft even stil; Prinsen bouwt de spanning op, om vervolgens met een glimlach te onthullen: ‘Ik ging varen en  meldde me aan bij de Koninklijke Marine.’

Prinsen begon met het schrobben van dekken. ‘Dat vond ik prima, want je had niet te veel gezeur aan je kop. Maar later ging ik navigatie- en radarwerk met vliegtuigen doen. Het werk bij de marine heeft de basis gelegd voor hoe ik nu ben: niet lullen, maar poetsen. Al moet ik zeggen dat ik een beetje ouwehoeren met m’n klanten toch wel erg leuk vind.’

Hoewel hij geweldige jaren heeft meegemaakt op zee, staat Prinsen ook stil bij heftige momenten die hij heeft ervaren terwijl hij in dienst was. ‘Het kwam weleens voor dat collega’s heimwee hadden, gepest werden of niet meer tegen het isolement konden. Die sloegen dan door. Soms vonden we dan op een gegeven moment schoenen aan op het dek.’ Prinsen is even stil als hij aan die gebeurtenissen denkt. ‘Dan was diegene dus gewoon overboord gesprongen. Voorgoed opgenomen door de zee.’

Terug aan land
Na zes jaar in de marine en de wereld te hebben verkend, kwam Prinsen weer definitief aan land. ‘Ik heb toen even gewerkt in de industrie, maar dat was geen succes in verband met allergische reacties op de chemische stoffen.’ In 1978, op 23-jarige leeftijd, kwam Prinsen in de horeca terecht. ‘Toen voelde ik me op m’n gemak. Mensen helpen, bedienen, blij maken... dat doet me écht goed.’

Om dat zo goed mogelijk te doen, volgde Prinsen diverse horecacursussen en haalde diploma’s. ‘Ik ging me bijvoorbeeld verdiepen in wijn en haalde als een van de eersten in Nederland daarin een certificaat. Ik ben een groot liefhebber van wijn geworden. Dat houdt me onder andere jong en ik leer er elke dag nog over. Mijn vrouw en ik zijn tegenwoordig altijd op zoek naar de beste wijnen die onze kroketcreaties complementeren .’

Het echtpaar begon in Frankrijk, waar ze op zoek gingen naar de perfecte druivensoort. Prinsen vertelt geamuseerd: ‘We kwamen aan bij een wijnboer, klopte aan en vroegen of we er konden werken. De boer gaf aan daar geen geld voor te hebben. We zeiden dat we het gratis wilden doen om ervaring op te doen. Je snapt het al: dat was natuurlijk geen probleem. Na een paar dagen hard werken, kregen we bij het afscheid een grote doos vol flessen wijn mee. Nou, de volgende dag lagen al die flessen leeg om onze tent verspreid! Wat een heerlijke wijn!’ Prinsen stopt even, want er verschijnt een ondeugend glimlachje op z’n gezicht. ‘En ik moet bekennen: negen maanden later werd onze zoon geboren. Die is tussen die wijnranken verwekt. Ik heb nog een paar flessen wijn van dat jaar in de kelder staan. Die breek ik uiteraard niet aan.’

Zus
Prinsen zit vol mooie of bijzondere verhalen die hij energiek vertelt. Maar wie diep in z’n ogen kijkt, ziet ook verdriet. Zodra er bijvoorbeeld over zijn zus gesproken wordt, krijgt de horecaman het even moeilijk. Slikkend en vechtend tegen de tranen bekent hij dat we nu dichtbij pijnlijke emoties komen. 

‘Mijn zus is onlangs op 57-jarige leeftijd overleden. Dat heeft me enorm aangegrepen. We konden goed met elkaar overweg. We verschilden wel, alhoewel we allebei als vrijbuiter begonnen in het leven. Ik stapte daar vanaf toen ik mijn vrouw leerde kennen, maar mijn zus bleef een avonturier en ging al zwervend de wereld over. (NAAM ZUS) is als hippie geboren en als hippie gestorven.’

Met niet meer dan een rugtas ging de zus van Prinsen naar Australië, Indonesië en andere landen. ‘Daar wilde ze dan indrukken op doen, mensen leren kennen en steden zien. Maar ze was wat onrustig, ze wilde constant verder. Die levensstijl botste op een gegeven moment wel met die van ons, omdat die steeds verder van ons stond. Maar we hielden wel altijd contact.’

Prinsen neemt even een moment voor zichzelf als de vraag wordt gesteld hoe z’n zus is overleden. ‘Ze wilde niet meer. Ze leidde haar leven als een kluizenaar en het was op een geven moment gewoon op. Daarnaast was ze bepaald geen gezondheidsgoeroe; een jointje rookte ze graag. Nou ja, op een gegeven moment hield haar hart er mee op. Een vriend heeft haar op de bank aangetroffen.’

Haar as heeft Prinsen met een klein select groepje rond een hunebed verspreid. ‘Daar kwam (naam zus) graag om te mediteren. We hadden onze zaklantaarns op de mobieltjes aan en draaiden muziek van Roy Orbinson. Daar luisterde ze vaak naar. Het was een mooi afscheid.’

Lekkerbek
Prinsen vertelt dat hij eigenlijk geen prater is. ‘Ik bespreek mijn emoties bijna nooit; ik heb daar geen behoefte aan. Ik verwerk het op mijn eigen manier.’ Prinsen wijst naar een van de borden met daarop handgeschreven menu’s. ‘Ik praat liever over eten en drinken.’

De 63-jarige lekkerbek staat in de wijde omgeving bekend om zijn befaamde kroketten die vaak uit bijzondere combinaties bestaan. ‘We hebben heel veel soorten. Zo hebben we de bloedworst-kroket of de variant met truffel met daarboven op geraspte parmezaan. We zoeken constant naar nieuwe recepten.’ Prinsen doet een kleine bekentenis: ‘Ik ben de bedenker en maker van de inhoud van de kroket, mijn vrouw doet de buitenkant. Volgens haar ben ik te slordig in de details.’

In 2016 werd Prinsen uitgeroepen tot Meest Markante Horecaondernemer in de regio Drenthe 2016/2017. ‘Dat deed ons heel veel. Het is een stukje erkenning voor onze inzet. Zo kwam laatst een 90-jarige mevrouw bij ons. Na het eten van een kroket keek ze me aan en zei: ‘U laat me als een jong meisje voelen’. Dat is toch geweldig! Daar doe ik het voor.’

Prinsen gaat regelmatig over de landsgrenzen kijken om inspiratie op te doen voor z’n hapjes. ‘Dan zoek ik samen met m’n vrouw restaurants op in Duitsland, Frankrijk of België en kijken we wat daar op de kaart staat. We laten ons dan graag prikkelen door andere horecaondernemers die weten waar ze mee bezig zijn.’

Drijvende kracht
‘Mijn vrouw is mijn drijvende kracht.  Zij steunt me door dik en dun en zorgt voor orde en structuur. Ik ben soms wel te gemakkelijk in dingen, een sloddervos.’ Edel, de vrouw van Rien Prinsen, hoort de opmerking en lacht. ‘Ja, het klopt. Hij is wel een sloddervos, hoor.’

Prinsen: ‘Ik heb Edel op 18-jarige leeftijd leren kennen toen ze stond te liften. We namen haar toen mee. Ze had een tas bij zich met daarin een foto van haarzelf. Die heb ik eruit gepikt, want op de achterkant stond haar adres. We begonnen vervolgens met schrijven. Per brief kregen we verkering. We zijn nu 42 jaar gelukkig getrouwd.’

Wat betreft de toekomst is Prinsen optimistisch. ‘We willen onze focus gaan verleggen van cafetaria naar exclusief krokettenrestaurant waar je ook een heerlijk wijntje kunt drinken. Die ideeën zijn nog wat pril, maar dat zouden we geweldig vinden. Ik ben dan 63, maar ik voel me veel jonger. Ik bruis nog van de ideeën!’ 

Tot slot
Het gesprek met Prinsen loopt op z’n einde. Voor iemand die niet veel over z’n emoties wil praten, is de krokettenkoning uit Nieuw-Weerdinge behoorlijk openhartig geweest. Is er nog iets wat hij kwijt wil? ‘Ik kijk geen weerberichten en volg al helemaal geen politiek. Ik leef met de dag. Ik maak me bijna nooit ergens zorgen over. Je zult me ook niet betrappen op het voeren van een discussie, er is al genoeg gezeur. Ik wil mensen liever blij maken met onze kroketten.’





CROQUETTE DE PARIS...
Gemaakt na een bezoek aan Rungis bij Parijs.
Een vulling van geconfijte eendenvlees en room.
Het vel van de eend is krokant uitgebakken en daarna zeer fijn gesneden
en door de salpicon gedaan.
De roux is gemaakt van bloem, roomboter en gedeeltelijk eendevet.
Voor velen een nieuwe smaakervaring...


WERKBEZOEK BIJ RUNGIS BIJ PARIJS...

Na vorige week met een werkbezoek naar Hamburg voor een leerzaam en interessant onderwerp met "dry aged beef" ben ik maandag morgen naar Parijs vertrokken voor een bezoek aan de Rungis markt.
RUNGIS is de grootste versmarkt van Europa op het gebied van vis, vlees, fruit en groente.
Het ligt ongeveer 6 kilometer ten zuiden van Parijs.
Dagelijks komen er 20000 bezoekers om te kijken en kopen. 

Ik ging daar een dag en een nacht inspiratie opdoen en uiteraard gaat u dat in de toekomst terugvinden in onze producten.

Met een groep collega ondernemers uit omgeving Emmen en Groningen zijn we dus op pad gegaan naar Parijs om daar de vismarkt op Rungis te bezoeken. 

Liefst 18 miljoen culinaire genieters in heel Europa worden van hieruit van verse voedingsproducten voorzien. 
Ook heel veel Nederlandse leveranciers en restaurants halen hun producten bij Rungis.
Gerenommeerde koks kopen hier hun exclusieve en hoogwaardige producten.

Het aanbod bestaat alleen uit klasse 1.  Klasse 2 of minder zul je hier niet vinden.
Diep in de nacht begint de vismarkt met zoet- en zoutwatervis uit alle windstreken. Daarna gaat de groente en fruithandel van start. 
Er werken ruim 12000 mensen en iedere dag rijden 5000 vrachtwagens met handel af en aan.

Dat dit een speciale happening zou worden was ons al bekend. 
De verkoop van vis begint al in de ochtend om half 3, dus dat was wel afzien voor velen van ons.
Vooral ook daar de busreis heen een ware aanslag heeft gepleegd op onze conditie. En dit wel in de positieve zin. 
Ik denk dat bij velen de ziekte scheurbuik weer is opgedoken, dit door de gigantische lachbuien die we hebben moeten doorstaan tijdens de rit naar Parijs van ruim 9 uur.
Dan natuurlijk de avond doorbrengen in de lichtstad, waar uiteraard de tijd van bedje werd vergeten. 
Gewoon even gezellig eten met elkaar en natuurlijk een wijntje erbij.
Om kwart over 2 ging weer vrolijk de wekker. 
Maar vastberaden en met gezonde ondernemerslust togen wij naar de vismarkt. 

Voor de gebruikelijke hygiene verpakten we ons in speciale witte jassen en een haarkapje, wat natuurlijk weer hilarische momenten opleverde.
Ik denk dat de Nederlandse ondernemer altijd met verbazing bekeken wordt door ons grote enthousiasme die wij vaak tentoonstellen. Maar daar zijn wij natuurlijk bekend om.

Het is niet te bevatten welk een groot assortiment hier aangeleverd wordt en dan ook direct weer zijn weg vindt naar landen als o.a. Italië, Nederland, Duitsland en Spanje.

Verser en uitgebreider dan in Rungis is in de handel bijna niet te verkrijgen. Dit merkte je op de visafdeling ook aan de visgeur die hier rondhing. 
Zeer zuiver en je proefde bijna de zee. Waanzinnig lekker. 
Gewoon een uurtje tussen het aanbod rondwandelen en je vergapen aan de meest bijzondere vissoorten die voor velen volkomen nieuw of weinig bekend waren.
Elk vissoort die maar eetbaar is kun je hier terugvinden.
Leng, zwaardvis, haai, rog, tonijn, katvis en ga zo maar door.
Voor de echte visliefhebber is dit een waar paradijs van genot.

Echter ook het aanbod van vlees, groente, fruit en kaas was fenomenaal. Van complete runderen van het ras de blonde Aquitaine tot biggetjes charmant verpakt per 2, vers geschoten hazen, fazanten, patrijzen. Een aanbod van duizenden. 
Dan nog een ronde over de groente en fruithallen. Het is zoveel dat je op dat moment denkt of dit allemaal wel echt is. 
Het was een mooie ervaring en na een stevig en heerlijk ontbijt, uiteraard met een slokje wijn erbij, hebben we de terugtocht weer aanvaardt naar het hoge noorden in Nederland.

Het was opmerkelijk stil in de bus...

Vriendelijke groet. Rien Prinsen
info@rienprinsen.nl 

HOE EET JE ONZE KROKET...

Je moet het met smaak eten. Zo eenvoudig is het criterium om een amoureuze relatie te krijgen met onze kroket. 

Wordt er beroerd gegeten, dan breekt de ontluikende liefde in de knop. 
Het eten met smaak als zodanig kan wellicht 'lekker' uitpakken! 
Maar hoe ga je op een romantische manier te werk om het zover te brengen? 
De kroket bij de lurven grijpen en meteen een ferme mond-op-mond behandeling geven scoort niet hoog.
Hoe je het dan wel aanpakt, probeer ik u nu uit te leggen.
Bijt niet in de kroket als een wolf op zijn prooi, en geef haar geen klapzoen in haar nek, op haar oor, ergens op haar voorhoofd of op het puntje van haar neus.

Met de rechterhand neem je de kroket voorzichtig tussen je vingers.
De linkerhand leg je als een kommetje onder haar om het te beschermen. Zonder te haasten breng je de kroket in kwestie teder naar je toe. Ze ligt nu bijna nonchalant tegen je lippen. 

Dan kijkt je zonder te overhaasten naar haar met halfgesloten ogen en als je je lippen bijna van elkaar gaan dan buigt de kroket zijn hoofd om 'goed te mikken' zodat de monden elkaar vinden. En als dat allemaal naar wens gebeurt, is de beloning groot. 
Want, aldus Socrates, "er is niets wat het vuur van de liefde zo aanwakkert als de kus van een kroket".

Eet smakelijk


OOK NU WEER HEERLIJKE GEROOKTE PALING KROKETTEN...

VIS IN EEN KROKET...

 

Naast mijn familie en mijn hond heb ik 2 passies. 

Duitse wijn en het maken van kroketten.

 

Steeds meer zie je dat er ambachtelijk kroketten gemaakt worden.

Wijzelf, mijn vrouw en ik hebben ons hierin gespecialiseerd en nu ruim 34 soorten ontwikkeld.

 

Vooral vis in een kroket is een fantastische smaakervaring. 

Een goede kok in een restaurant zal met overgave zijn visje in de pan gooien en ongetwijfeld met liefde bakken. Echter de smaak van de vis blijft neutraal en zijn eigen smaak geven. Door het combineren op het bord met een saus, aardappel en/of groente zal het gerecht een smaakcombinatie geven die je zeer waarschijnlijk wel aanstaat. Door met verschillende componenten te schuiven van wat er op je bord ligt en in combinatie met een fijne wijn creeer je een smaak die steeds verschillend is. 

Door de componenten verkeerd of goed  te schuiven zal er steeds een andere smaak ontstaan. 

 

Maar nu de kroket. Een goede kroket is wel het hoogst culinaire wat je kunt creëren. Je moet alle componenten juist doseren om in een klein staafje van 100 gram een smaakexplosie te laten ontstaan die je onder de indruk brengt.

 

Zeer belangrijk is wel het gebruiken van zeer hoogwaardige producten. 

Zo gebruik ik beekridder, een IJslandse zoetwatervis die ambachtelijk voor mij gerookt wordt.

Of, nu net weer beschikbaar, wilde Ierse paling. 

Ierse Paling is volgens kenners de lekkerste paling die er te krijgen is. Wilde Ieren, zoals deze wilde Ierse paling in de volksmond genoemd wordt, komen uit het grootste meer van Ierland: Lough Neagh. Het is een meer van ongeveer 400 km2 en heeft een gemiddelde diepte van 10 meter. Dit is niet heel diep, maar dat is dan ook niet waar Lough Neagh om bekend staat.

 

De vissermannen van Lough Neagh vissen al generaties lang op dit Ierse meer onder leiding van Father Oliver P. Kennedy, die de grootste commerciële palingvisserij in Europa nog altijd beheert. Father Kennedy is een pater die in 1971 de voorpagina’s van de kranten haalde toen hij na jarenlange strijd de visrechten van het meer in handen wist te krijgen van een grote op geld beluste Engelse coöperatie. Sindsdien beheert pater Olivier P. Kennedy alle palingvangst in Lough Neagh en dit doet hij op zeer bewuste en duurzame wijze.

 

De Beekridder en de wilde Ierse paling worden vakkundig voor mij gerookt door de "Palingshop" in Akersloot.

 

Als ik dan achter de pannen sta en ik ruik de geur van de bouillon van de wilde paling, kom je in een soort tranche. Ik ontwikkel dan een smaak tussen mijn oren en begin met een fijne roomboter en een goede bloem een roux te maken. 

Het vlees van de wilde paling schuif ik voorzichtig met mijn duim van de graat, zodat deze zachte massa niet beschadigt wordt. Het vel en de graat gaat in de bouillon en op een temperatuur van 75 graden trekken alle smaakstoffen in de bouillon. 

Voel je de smaak al...

Ik blus de roux met de palingbouillon die ik op smaak gemaakt heb met room, gefermenteerde knoflook, citroen en bieslook. 

Zo krijg ik een heerlijke salpicon. Delicate geuren stijgen op uit de pan en ik sluit mijn ogen. 

Ik hoef niet eens te proeven. Het gevoel zegt genoeg. 

Heel voorzichtig spatel ik de stukjes paling door de salpicon. Nu nog het rollen van de kroketten en er een knapperige laag omheen brengen. 

Zo werk ik ook met beekridder, Hollandse garnalen, wilde Sockeye zalm en diverse andere vissoorten. 

Een heerlijke combinatie in een kroket is ook witte en groene asperges met stukjes gerookte zalm erdoor. 

Zo ziet u, dat een goede kroket ook een ster waardig kan zijn. En als mijn kroket met vis een glimlach op uw mond tovert en u gelukzalig voor u uit kijkt, weet ik dat het goed zit...

 

En ik eindig mijn missie met een goed glas Duitse wijn. Proost...

 

Rien Prinsen.

 


Wist u dat wij werken met Aviko verse friet.
Wij frituren in een speciaal mengsel van diverse soorten vet en olie waardoor de smaak van onze patat een heerlijke smaak krijgt.
Het is de smaak die vroeger zo gewoon was....
 
Wij gebruiken veel ontbijtspek voor onze gerechten. Dit moet echt top zijn.
 
 

De truffel kroketten zijn zeer positief ontvangen.
We gaan dus weer de pan opzetten voor een nieuwe serie..

Truffels, ze zien er eigenlijk niet mooi uit. Net kleine rommelige aardappeltjes. We praten echter over de duurste specialiteiten die tot de paddenstoelen behoren en die zich onder de grond verbergen. De "zwarte diamant"wordt opgesnuffeld door de hond of een truffelvarken.
 

Gedicht gemaakt door Ingrid Mulder. 


Het omgaan met levensmiddelen en het bereiden van gerechten is een voorrecht die wij met plezier uitoefenen.

Het gebruiken van hoogwaardige producten en het zorgvuldig omgaan hiermee bij de bereidingen geven een hoog culinair resultaat...

Wij geloven erin, dat niet ieder gerecht smaakvol moet zijn, maar tegelijkertijd verrassen. Dit door kruiden of het laten samen komen van verschillende producten.

Naast goede producten en materialen zijn ook heel belangrijk de personen in de keuken.

Door ontspannen te werken met een goed humeur kunnen wij positieve energie omzetten tijdens het koken tot het maken van fantastische gerechten.

Wij wensen jullie veel vreugde bij het genieten van onze creaties.

EDEL EN RIEN PRINSEN....... 


Gedicht gemaakt door Ingrid Mulder.